Ίσως η ανάγκη για εκπλήρωση στιγμών αδοκίμαστων. Ίσως πάλι η αυθόρμητη στροφή του νου κι ίσως πιο πολύ το όνειρο, η νοσταλγία του, η λαχτάρα του, ο καημός του. Ίσως να φταίω κι εγώ που ταξιδεύω ακίνητη εκεί που με πάνε τα βήματα μιας κρυφής επιθυμίας για φυγή... Το τοπίο υγρό. Μπορεί κι από τη θάλασσα, μπορεί κι από τα βλέμματα. Άσε, σήμερα να σ΄οδηγήσω εγώ πλάι στο κύμα. Το ξέρω - τώρα η θάλασσα που θα κοιτάζεις όλο κάτι θα σου δείχνει. Το ξέρεις κι εσύ - θα το δεις. Λοιπόν, σήμερα σε οδηγώ εγώ και σε φέρνω αντιμέτωπο μ΄'εναν σπινθήρα και μια λάμψη. Μπορεί κι από το άγγιγμα, μπορεί κι από κείνο το "ολόγιομο και λαγαρό" φεγγάρι. Φως. Φωτίζει ένα κύμα. Ένας γλάρος θα περάσει μπροστά μας. Θα θυμηθείς. Θα θυμηθώ. Θα μιλήσεις. Κι έτσι απλά θα δώσεις ένα χρώμα σ' αυτήν την παραθαλάσσια βόλτα. Σαν να έλιωσαν τα αστέρια, σαν κήπος όλο άνθη δεν είναι το νερό μ' εκείνα μέσα του; Κόψε ένα και δώσ' το μου. Θα το φυλάξω. Μ' αυτό θα σε κοιτώ "για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου"... Πίσω από τις λέξεις, ποιήματα κρύβονται, μουσικές και βροχή, ένα κοίταγμα, όλα τα ανεκλάλητα που πνίγουν ένα πέταγμα...

Να περπατήσω για λίγο μόνη μου. Να περπατήσω τον δρόμο που δεν πήγαμε. Και να μπερδεύονται στίχοι στα βήματά μου. Εμβόλιμοι σε σκέψεις και αλλοτινά νυχτερινά όνειρα... " Όσο υπάρχεις ταξιδεύω. Θα σε βρω. Όπου πατάς πέφτουν πράσινα φύλλα..." Να μαζέψω λίγο απ' το χρώμα της φωτιάς για να το κρύψω στα ρούχα μου. Να πάρω λίγη απ' τη δροσιά των λουλουδιών να δέσω τα μαλλιά μου. Να χορέψω με τη σκιά ενός πετάγματος. Να χαζεύω το νερό που σφυρίζει έναν σκοπό. Κι όταν κάποιο πράσινο φύλλο πέσει δίπλα μου να έρθω να σε βρω.

Περνά ο καιρός. Το βλέπεις στο πρόσωπο των ανθρώπων σου. Το λεν στα όνειρά τους, το λεν κι αλλάζει η ματιά.

Το θυμάμαι και στα μάτια εκείνου. Μόνο που αυτά έλεγαν πολύ περισσότερα.

Χθες η θάλασσα ψιθύριζε τραγούδια. Φτάναν τα νερά της πιο κοντά, σε μας και στον ουρανό. Μια ένωση των ίδιων χρωμάτων. Φως αντανακλώμενο στα σώματα. Βρεγμένα λόγια, χάδια υγρά του νερού. Αρμύρα.

Που λες, "τη λέω κι αυτήν "αγάπη", μα όχι χωρίς καημό, για χάρη της σηκώνομαι και πέφτω εγώ". Το γράφει ο Σαίξπηρ σ' ένα απ' τα σονέτα του. Κι εγώ "αγάπη" τη λέω εκείνη, αλλιώτικη αγάπη.

Κι είναι κι εκείνοι που πέρασαν. Άραγε θα επιστρέψουν κάποια μέρα; Σαν "πεθαμένες καλησπέρες" μου ακούγονται τα λόγια τους. Πεθαμένες πια;

Κι είναι κι εκείνο το πουλάκι. Διαβατάρικο. Μου εμπιστεύτηκε πως θα' ρθει.

Δεν ξεχνώ. Μέσα σου ποτέ δε σωπαίνεις. Κι ας φεύγω. Κι ας περνά ο καιρός...

here comes the sun...

ηχούν ακόμη οι στίχοι των beatles. "all you need is love", κι έρχεται κι ο ήλιος

μία ωραία καλημέρα!

Πλάνητας μουσικός χαρίζει μία "καλημέρα", την αφήνει να ταξιδέψει, πλάνητας κι εκείνη, με τη μουσική του, σαν τις σκέψεις μας...

ΥΓ:Βέβαια για σένα που τον κοιτάς απ' το μπαλκόνι, υπέροχες οι νότες του που σε ξυπνούν και σαν Ιουλιέτα βγαίνεις να τον χαζέψεις πώς κινείται ανάμεσά τους. Το ζήτημα της επιβίωσης αυτού του ανθρώπου, το θέμα της καταδίκης του, το περιθώριο που του παραχωρεί απλόχερα η "πολιτισμένη" πολιτεία για να ζήσει, είναι άλλο όμως. Ποιός νοιάζεται γι' αυτό;

κάλεσμα...

" Ούτε που σαλεύει το νερό, ούτε μου μιλούν οι γλάροι.
Μ' άργησες πολύ, πες μου πως θα' ρθείς πριν να σβήσουνε οι φάροι."
Νίκος Ζούδιαρης

Το μεσημέρι της Πέμπτης στις 12 ξεκίνησε απ' τα Τρίκαλα. Δυο μέρες πάνω στο ποδήλατο. Τον περιμένουμε το βράδυ να επιστρέψει μαθαίνοντας νέα, παρακολουθώντας το ταξίδι του. Τρίκαλα-Κων/πολη-Τρίκαλα non stop. Κι ο σκοπός, όπως τον διαβάζουμε σε τοπική εφημερίδα: "Η προσπάθειά του έχει κοινωνικό σκοπό και, συγκεκριμένα, στοχεύει στην ευαισθητοποίηση των ανθρώπων για το περιβάλλον και τους συνανθρώπους μας, ενώ τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν από τις χορηγίες θα δοθούν στα άπορα ανήλικα παιδιά της Αφρικής. "

Η φωτογραφία απ' την παραλιακή του Μαρμαρά, πίσω τα πλοία του Βοσπόρου, σε πρώτο πλάνο ο θρύλος της ποδηλασίας Στέλιος Βάσκος.
Αυτή κι αν είναι ποδηλατάδα!!!

" Έχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε
το καλοκαίρι αυτό.
Για ποιάν ανέλπιστη χαρά,
για ποιές αγάπες,
για ποιό ταξίδι ονειρευτό. "

(Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα...), Κ. Καρυωτάκης

Δεν έχουν λίγες μέρες που άνθισαν. Γελούσε η αδερφή μου όταν της το' πα με τόση χαρά. Λίγο το' χεις; Μυρίζουν καλοκαίρι...

Οι γαρδένιες μας. Έτσι, δίπλα δίπλα, όπως αγναντεύουν τον κόσμο, κοιτάζουν το φεγγάρι και τα βράδια και σε φιλοξενούν στη φυλλωσιά τους αν θέλεις κάπου να κρυφτείς και να το κοιτάζεις μόνο...