Πάμε θέατρο;

Συννεφιασμένη σκιά του ουρανού. Σε πείσμα της, δεν έβρεξε ετούτη τη φορά.
Νίκησαν τα τζιτζίκια και το καλοκαίρι που κουβαλά το τραγούδι τους, έστω κι από μεγάφωνο...
Ζέστη ανυπόφορη, λιωμένο απομεσήμερο, δυο λιωμένες ζωές παίζουν τάβλι.
Στο τσαλακωμένο χαρτί, ένα σχέδιο για "την καλή ζαριά" που δεν έρχεται ποτέ.
Τόσα και τόσα, ριγμένα στο κενό.
Πώς χωράει άραγε ένα ολόκληρο σενάριο για το όνειρο της "επιτυχίας" ανάμεσα σε γραμμές σχεδιασμένες σε χαρτί;
Τόσες και τόσες ζαριές, αντιμέτωπος με τον ίδιο σου τον μικροαστισμό.
Στη ρουφηξιά ενός τσιγάρου όλος ο καημός για τα μεγαλεία του αγώνα που έγινε ένα ηρωικό παρελθόν να το αναπολείς με νοσταλγία.
Η πλευρά της Ελλάδας που περιμένει το λαχείο.
The greek dream - that' s all!
Ταξίδια από την καρέκλα του σπιτιού σε θάλασσες, ηπείρους, Την Αλλη Ζωή.
Γι' αυτή θυσιάζεις τη δική σου και χάνεις και τις δυό.
Ένα ατέλειωτο όνειρο, ανελέητα ρουφά την όρεξη για δημιουργία πέρα απ' την κομπίνα.
Ανάμεσα χιούμορ και σκληρή πραγματικότητα, μου έμεινε η φράση του Φόντα:"Ρε συ Κόλια, υπάρχουν άνθρωποι ακόμα ανεκμετάλλευτοι"...
Σήμερα δεν είμαι σίγουρη για το ότι οι "ανεκμετάλλευτοι" δεν αποτελούν είδος υπό εξαφάνιση.

"Το Τάβλι" του Δημήτρη Κεχαίδη ανέβηκε για πρώτη φορά το '72.
2010. Η δροσιά του διαχρονικού νοτίζει το κείμενο. Σιωπές ανάμεσα στα λόγια, σαν κενό που απορροφά τις σκέψεις μου. Ερμηνείες κάτω από φώτα που εναλλάσσονται χρωματικά. Πρόσωπα βαμμένα με το χρώμα της αλήθειας.

Έχω μάθει τις μεγάλες ώρες να' χω συντροφιά μου νότες...

Δε βλέπεις πως ζητά ένα νεύμα σου η μουσική να ταξιδέψει τη νύχτα;

"Γράφοντας σκέφτομαι πλάνα"... Γιώργος Ιωάννου

Μου ζήτησαν να δουν τη γέφυρα της πόλης μου, να στείλω μια φωτογραφία. Να η φωτογραφία μου...
Βράδυ με ωραίο φεγγάρι. Πάνω της βήματα και βήματα, καθένα με το δικό του φορτίο. Όλη η πόλη αντανακλά στα νερά που σκεπάζει.
Η γέφυρα αυτή ποτέ δεν βαραίνει. Τουλάχιστον εγώ δεν την ένιωσα ποτέ να λυγίζει. Όσα κι αν της εμπιστεύτηκα τα βράδια καθισμένη στη σκιά της. Φρούριο νυχτερινών εξομολογήσεων.
Βλέποντας το ποτάμι απ' την κουπαστή της, νομίζεις ξεκινάς για ταξίδι. Θέσεις δύο. Η ροή του χάνεται στη στροφή, μοιάζει ατέλειωτο το υγρό σώμα του. Πλωτά όνειρα. Στις όχθες του κρυφά αγκαλιάσματα σου γνέφουν να κρατήσεις το μυστικό τους. Ολόκληρο το βράδυ φτάνει για να ταξιδέψω αιώνιο ταξίδι. Θέσεις δύο, η γέφυρα είναι κατηγορηματική. Σ' αυτές τις περιπλανήσεις δε σηκώνει άλλους. Τότε μονάχα βαραίνει.
Όταν είσαι μόνος απλά σε προστατεύει. Κι όταν φουσκώνουν τα νερά με τις βροχές μας, κι όταν τα δέντρα ρίχνουν τα φύλλα μας, κι όταν ακόμη έχουν ανθίσει τα σώματά μας ή καίγονται από πυρετό καλοκαιρινό, εκείνη φυλάει τα ανείπωτα για να περάσεις καιρό πολύ μετά και να τα αντικρίσεις κατάματα. Με προσκαλούν σε βόλτα πλάι στο νερό, που τόσες φορές έχω κοιτάξει επίμονα για να μου αποκαλύψει τους ανθρώπους...

"Θάθελα αυτήν την μνήμη να την πω..."

"Μακρυά", αγαπημένο ποίημα του Καβάφη.
"Εκείνη του Αυγούστου - Αύγουστος ήταν; - η βραδυά..."
Αύγουστος, μήνας της γέννησής μου.
Αύγουστος ξανά δίπλα στα μάτια σου.
" Ήσαν, θαρρώ, μαβιά...
Α ναι, μαβιά. ένα σαπφείρινο μαβί. "
Μ' ένα φιλί στα μάτια μόλις που αγγίζεις τα κύματα.
Ίσως γι' αυτό δεν θυμάμαι καθαρά το χρώμα των δικών σου, γιατί είναι θάλασσα.

Αδικία

" Δεν υπάρχει πιο ανυπόφορο και πιο ολέθριο πράγμα από την αδικία που διαθέτει όπλα! "

Τάδε έφη Αριστοτέλης...
στα τέλη του 4ου αι π.Χ. άραγε...
ή στις αρχές του 21ου αι μ.Χ. ;

σαν στάχτη από ηφαίστειο

"Γίναμε στάχτη της έλεγε
όμως με βλέπεις και σε βλέπω
και μένει ακόμα η αγάπη
που δεν μπορεί να γίνει στάχτη
και μένει ακόμα η αγάπη.

Είμαι η στάχτη σου του έλεγε
και είσαι η στάχτη μου
μα πού ανεβαίνουμε πού πάμε
κι όλο φυσάει κι όλο σε χάνω
ουά φοβιτσιάρα της φώναζε.

Πάψε τρελέ του έλεγε."

Από τη στάχτη του Γιώργη Παυλόπουλου...
Σαν στάχτη από ηφαίστειο...
μέσα απ' τη γη ως πάνω μας.
Καμιά φορά ως εκεί που "δεν είμαστε πια στη γη", εκεί που μένει μόνο η αγάπη να θυμίζει τα επίγεια...

"θα τραγουδάς όσο υπάρχει ένα τραγούδι"...

Νά τι κάνεις όταν νομίζεις πως θες να αφηγηθείς μια ιστορία
Ξεχνάς την ιστορία
κι αφήνεις τα δάχτυλά σου να κινηθούν πάνω στο ξεχασμένο σώμα της
Κι η κίνηση αυτή,
με το πρόσχημα μιας νότας που οδηγεί τα χέρια
ή ενός κελαϊδισμού που μένει πίσω από το άγγιγμα
Ίσως να άρχιζες όπως ένα παραμύθι
Θα φοβόσουν μάλλον το τέλος, το "ζήσαν αυτοί καλά..."
Ξεκινάς αυθόρμητα, όπως κάθε αρχή
Κι αν δεν είναι τώρα η "κατάλληλη" ώρα,
αυτό δε νομίζω πως το μαθαίνουμε ποτέ...
Το εγώ εύκολα φτιάχνεται
πάντα απευθύνεται στο εσύ
που δεν φτιάχνεται
Κλείνεται μόνο σε μια μουσική και περιμένει να το φανερώσεις με λέξεις...
Αλλά τα ίδια σου τα μέσα σε προδίδουν
όπως οι νότες τον μουσικό που θέλει να μιλήσει για εικόνες
ή οι λέξεις τον ποιητή που συνθέτει μουσική...
Ένα τραγούδι συνοδεύει την άνοιξη
Συνοδεύει τα χέρια μου
στην κίνηση που δείχνει
μόνο γωνιές της ιστορίας
που τελικά δε θα μάθω πως αρχίζει
κι ίσως να μη με νοιάζει

Όταν απλώνει η μέρα
μπορείς το μέτρημα της νύχτας;

Χάος. Θλίψη. Δυσσάρεστες γκριμάτσες. Ζαρωμένα πρόσωπα. Ζαρωμένες γκριμάτσες. Θλιμμένα πρόσωπα. Χάος. Δυσσάρεστη αλήθεια. Δυσβάσταχτη αλήθεια. Καμιά αλήθεια. Δύσθυμα βήματα. Βήματα στο κενό. Κενό βράδυ. Φορτία δυσβάσταχτα. Απουσία διαρκής. Διάρκεια στη μνήμη. "Τα λόγια των δακρύων". Δάκρυα στο τζάμι. Ζαρωμένα δάκρυα. Φορτωμένα τζάμια. Τζάμια βιτρίνες. Πρόσωπα βιτρίνες. Το λυπημένο μου πρόσωπο. Το λυπημένο σου χαμόγελο. Αλλά χαμόγελο. Χαμόγελο. Το δικό σου χαμόγελο.

...κι έτσι συνθέτεις όπως θέλεις τις λέξεις που πλανώνται στον αέρα...

...

"αρρήτων επέων πύλας εξευρείν"
Βακχυλίδης