Περνά ο καιρός. Το βλέπεις στο πρόσωπο των ανθρώπων σου. Το λεν στα όνειρά τους, το λεν κι αλλάζει η ματιά.

Το θυμάμαι και στα μάτια εκείνου. Μόνο που αυτά έλεγαν πολύ περισσότερα.

Χθες η θάλασσα ψιθύριζε τραγούδια. Φτάναν τα νερά της πιο κοντά, σε μας και στον ουρανό. Μια ένωση των ίδιων χρωμάτων. Φως αντανακλώμενο στα σώματα. Βρεγμένα λόγια, χάδια υγρά του νερού. Αρμύρα.

Που λες, "τη λέω κι αυτήν "αγάπη", μα όχι χωρίς καημό, για χάρη της σηκώνομαι και πέφτω εγώ". Το γράφει ο Σαίξπηρ σ' ένα απ' τα σονέτα του. Κι εγώ "αγάπη" τη λέω εκείνη, αλλιώτικη αγάπη.

Κι είναι κι εκείνοι που πέρασαν. Άραγε θα επιστρέψουν κάποια μέρα; Σαν "πεθαμένες καλησπέρες" μου ακούγονται τα λόγια τους. Πεθαμένες πια;

Κι είναι κι εκείνο το πουλάκι. Διαβατάρικο. Μου εμπιστεύτηκε πως θα' ρθει.

Δεν ξεχνώ. Μέσα σου ποτέ δε σωπαίνεις. Κι ας φεύγω. Κι ας περνά ο καιρός...

here comes the sun...

ηχούν ακόμη οι στίχοι των beatles. "all you need is love", κι έρχεται κι ο ήλιος

μία ωραία καλημέρα!

Πλάνητας μουσικός χαρίζει μία "καλημέρα", την αφήνει να ταξιδέψει, πλάνητας κι εκείνη, με τη μουσική του, σαν τις σκέψεις μας...

ΥΓ:Βέβαια για σένα που τον κοιτάς απ' το μπαλκόνι, υπέροχες οι νότες του που σε ξυπνούν και σαν Ιουλιέτα βγαίνεις να τον χαζέψεις πώς κινείται ανάμεσά τους. Το ζήτημα της επιβίωσης αυτού του ανθρώπου, το θέμα της καταδίκης του, το περιθώριο που του παραχωρεί απλόχερα η "πολιτισμένη" πολιτεία για να ζήσει, είναι άλλο όμως. Ποιός νοιάζεται γι' αυτό;

κάλεσμα...

" Ούτε που σαλεύει το νερό, ούτε μου μιλούν οι γλάροι.
Μ' άργησες πολύ, πες μου πως θα' ρθείς πριν να σβήσουνε οι φάροι."
Νίκος Ζούδιαρης

Το μεσημέρι της Πέμπτης στις 12 ξεκίνησε απ' τα Τρίκαλα. Δυο μέρες πάνω στο ποδήλατο. Τον περιμένουμε το βράδυ να επιστρέψει μαθαίνοντας νέα, παρακολουθώντας το ταξίδι του. Τρίκαλα-Κων/πολη-Τρίκαλα non stop. Κι ο σκοπός, όπως τον διαβάζουμε σε τοπική εφημερίδα: "Η προσπάθειά του έχει κοινωνικό σκοπό και, συγκεκριμένα, στοχεύει στην ευαισθητοποίηση των ανθρώπων για το περιβάλλον και τους συνανθρώπους μας, ενώ τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν από τις χορηγίες θα δοθούν στα άπορα ανήλικα παιδιά της Αφρικής. "

Η φωτογραφία απ' την παραλιακή του Μαρμαρά, πίσω τα πλοία του Βοσπόρου, σε πρώτο πλάνο ο θρύλος της ποδηλασίας Στέλιος Βάσκος.
Αυτή κι αν είναι ποδηλατάδα!!!

" Έχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε
το καλοκαίρι αυτό.
Για ποιάν ανέλπιστη χαρά,
για ποιές αγάπες,
για ποιό ταξίδι ονειρευτό. "

(Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα...), Κ. Καρυωτάκης

Δεν έχουν λίγες μέρες που άνθισαν. Γελούσε η αδερφή μου όταν της το' πα με τόση χαρά. Λίγο το' χεις; Μυρίζουν καλοκαίρι...

Οι γαρδένιες μας. Έτσι, δίπλα δίπλα, όπως αγναντεύουν τον κόσμο, κοιτάζουν το φεγγάρι και τα βράδια και σε φιλοξενούν στη φυλλωσιά τους αν θέλεις κάπου να κρυφτείς και να το κοιτάζεις μόνο...

Αίμα. Σαν από αίμα να' ναι κάθε όνειρο πλασμένο και αίμα να διατρέχει κάθε θέλω. Θέλω. Θέλουμε. Φτάνει καμιά φορά να μεταμορφώνεσαι, να διαμελίζεσαι σε νότες, αόρατος μα αισθητός, να εμφορείσαι την ανάσα και την παύση μιας φωνής, να ταξιδεύεις έτσι. "Θέλω να είμαι η μουσική που ξαγρυπνάει μαζί σου..." γράφει ο Αγγελάκας σ' ένα ποίημα-τραγούδι του. Κι αμέσως άρνηση, "δε θέλω να' μαι ένας ακόμα παγωμένος ποταμός...". "Κι ούτε με νοιάζει..."

Διαβάζω για τον Γιαν Φαμπρ, "είμαι αίμα" ο τίτλος ενός έργου του, ενός παραληρηματικού "παραμυθιού" που αναφέρεται στο Μεσαίωνα. Αίμα, παντού και πάντα. Πόλεμος, ιοί, λιμοκτονία, θάνατος, αγώνας, ανταλλαγή, αντίσταση. Αίμα. Αντίσταση. Επαναλαμβάνεται μια φράση, λέει, κατά τη διάρκεια του έργου, "Βρισκόμαστε στο 2009 μ.Χ. και ζούμε πάντα στο Μεσαίωνα" και καταλήγει "το σώμα του μέλλοντος είναι μέσα μου. θέλω να γίνω αυτό που με κάνει να ζω". Κι αίμα να ρέει σε μια τέτοια δήλωση.

Μιλώ μαζί του για αγώνες και για... λουλούδια. Μια στιγμή σκύβει κοντά μου, χαμηλώνει τη φωνή σαν να επρόκειτο να μου εκμυστηρευτεί το μυστικό της ζωής του, πήρε όλο του το πρόσωπο να χαμογελάει..."Υπάρχει ωραιότερο λουλούδι απ' τον άνθρωπο; Κι όμως γομαράνγκαθα μας έχουν κάνει... γι' αυτό είναι που μιλάμε για αγώνες και φωνάζουμε!"