Κάπως έτσι, μια ανθισμένη κορομηλιά
ρουφά αχόρταγα το φως...

Να θυμάσαι... μετά τη βροχή...

..."να μαζεύεις τα λουλούδια από το βουνό
να τα βάζεις στο ποτήρι για να λες πως είμαι εγώ"...

Τη σιωπή θέλει να ξέρεις να τη χειρίζεσαι
γιατί παράγει λόγο
σε κάνει υπόλογο.

Ερωτικό

" Στον Σείριο υπάρχουνε παιδιά
LORCA

Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή
Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω
Μη φοβηθείς
Και θα με βρεις είτε σαν άστρο
Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα
Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει
Είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς
Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος

Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ' άστρα
Μαζεύοντ' όλοι οι ποιητές
Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα
Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια
Και περιμένουν
Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν
Να πέσουν μες στον ύπνο σου
Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου
Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ' το παράθυρό σου
Το πρόσωπό μου φωτεινό
Να σχηματίζει αστερισμό
Να σου χαμογελάει
Και να σου ψιθυρίζει
Καλή νύχτα "

Μ.Χατζιδάκις

αν ρωτάτε για μένα...

" Αν ρωτάτε για μένα,
συνεχίζω να έχω
μια μεγάλη περιέργεια για τη ζωή.
Συνεχίζω ακόμη να κοιτάζω
ένα σύννεφο,
να κοιτάζω τη θάλασσα.
Θα μου άρεσε
να μπορέσω να αφηγηθώ τον άνεμο.
Αλλά είναι δύσκολο. "

Gian Maria Volonte

Ωδή σ'έναν δρομέα ημιαντοχής...

"...και καθώς δεν επέφτανε τα τείχη
να φύγουμε είπες κι όπου μας βγάλει η τύχη..."

Κοίταξε.
Δεν έφτασε η ματιά πέρα απ' τον δικό του δρόμο.
Πτώση.
Περπατώντας επέστρεφε διαρκώς η εικόνα του.
Δίπλα μου, να τρέχει ακίνητος.
Σ'αυτή την πόλη, όλοι τρέχουν ακίνητοι, σαν τον δρομέα.
Άγαλμα, λέει, "εφ' ώ τις αγάλλεται"...
Ποιός αγάλλεται όταν βλέπει έναν χρόνο καρφωμένο;
Σαν αποτύπωση του πετάγματος, θα μου πεις, όταν τα φτερά συμφωνούν με τον αέρα εμπιστευτικά ο ένας να κρατάει τον άλλο...
Μόνο που τα φτερά του δρομέα κόβουν σαν γυαλί και σχίζουν τον αέρα, βέλη παρά φτερά.
Μόνο που κι ο χρόνος θυμάται, ακόμη κι ο πιο βιαστικός, τι πληγή μπορεί ν' αφήσει.
Άγαλμα, λέω, "εφ' ώ ουδείς αγάλλεται"...

ΥΓ: "Ωδή σ'έναν δρομέα ημιαντοχής", Αλκαίος, Μικρούτσικος
Μου το είχαν αφιερώσει μια φορά γιατί υπερασπιζόμουν το δικαίωμα σ'εκείνο το "παραμυθάκι" :)

διάλογος υπό βροχήν

-Σε κάθε τόπο βρέχει διαφορετικά.
-Ναι, αλλά για τον ίδιο σκοπό.
-Η βροχή δεν είναι για όλους. Είναι για κείνους που κρύβονται στον ήχο της. Της εμπιστευόμαστε μυστικά, νομίζοντας πως ο κόσμος δεν ακούει παρά το δικό της τραγούδι κάθε φορά.
-Μέσα της βρέχει ποτέ, όπως σ' εμάς; Ή το ξέσπασμα που της ζητάμε την αναλώνει σε μια εξωστρέφεια που δεν τη θέλει;
-Αυθύπαρκτη η βροχή, έρχεται απρόβλεπτα να σε κρατήσει στη γη με το βάρος της.
-Κι αν κάνεις να πιαστείς απ' το σώμα της και ν' ανέβεις;
-Θα γίνεις ένα και θα' ρχεσαι μαζί της, καταδικασμένη να μου χτυπάς το τζάμι, γλυκά κι επίμονα, πετραδάκι και χάδι.
-Κι εσύ θα γράφεις με τα χνώτα σου πάνω μου, να μου υπενθυμίζεις να "έρχομαι ξυπόλητη";
-"Κι όλο πίσω από τζάμια..."
-Δεν υπάρχει σώμα πιιο γυμνό απ' τη βροχή...

"Έρχεται η βροχή ξυπόλητη κι όλο πίσω από τζάμια."
Μ. Γκανάς

Φιλιόμαστε Τώρα Μαζί Πεθαμένοι

"Για ιδέστε αυτό τ' αντρόγυνο
το πολυαγαπημένο
Που δε φιλήθκε ζωντανό
φιλιέται αποθαμένο"

. . .

"Ο ΛΑΙΜΟΣ
(και ζούσαμε ζούσαμε ζούσαμε ζούσαμε)

Ξέρω δεν γίνεται.
Ξέρω δεν γίνεται, αλλά να γινόταν...
Σκεφτόμουν να του φιλούσα τώρα τον λαιμό...
Και πέθανε!

Κι ανοίγει τα μάτια, αλλά
νεκρός. Και λέει ότι μ' αγαπά!
Το είπε.

Αλλά νεκρός.

Αφίλητος και
γρήγορα έλιωνε μπροστά μου.
Λέω να θυμηθώ...
Πώς ανασταίνονται οι νεκροί.
Και γρήγορα.
Γιατί από μπροστά μου λιώνει. Να θυμηθώ.
Ποιό μέρος του σώματός τους ακουμπάς
και ανασταίνονται

Τα ακουμπάω όλα μήπως και.
Τα ακούμπησα όλα.
Αλλά πεθαμένος συνεχώς.

(Όχι τον λαιμό, τον λαιμό του εγώ
δεν τον ακούμπησα)

Κλείνω κι εγώ τα μάτια.

Και επιθύμησα.
Να επιθυμήσει. Να με φιλήσει στον λαιμό κι αυτός. Λέω

Να μου φιλούσε τώρα τον λαιμό μου...
Να το επιθυμούσε. (Κλείνω...
Τα Μάτια... Πέφτω)

κι εγώ νεκρός

Ώστε γίνεται...
Το ξέρω πια ο τυχερός, αφού
Φιλιόμαστε Τώρα Μαζί Πεθαμένοι.

φιλιόμαστε.
τώρα μαζί πεθαμένοι.
φιλιόμαστε τώρα.
μαζί πεθαμένοι.
φιλιόμαστε τώρα μαζί.
πεθαμένοι.

Στον λαιμό.

(Και
δεν ζούμε δεν ζούμε δεν ζούμε δεν ζούμε) "

Πέφτω πάνω στο ποίημα αυτό του Βασίλη Αμανατίδη. Θα μπορούσε να' ναι η φωνή της Μαριγώς. Πρώτη σκέψη πάλι: ανεκπλήρωτο. Έρωτας τέτοιος που θανατώνει για να εκπληρωθεί.
Τα λόγια φίλου: "-Τόσοι θάνατοι, δε φοβάμαι κι άλλον ένα." Κι η απάντηση δική μου: "Τόσοι θάνατοι, πονάει κι άλλος ένας." Θα μπορούσε να' ναι κι η φωνή μου. Τελευταία σκέψη πάλι: Τόσα ανεκπλήρωτα, ποιός θάνατος θα τα εκπληρώσει;

"Όπως όλοι οι ονειροπόλοι,
μπερδεύω την απογοήτευση με την αλήθεια."

Ζαν-Πολ Σαρτρ

ΥΓ: ήρθε σαν απάντηση

πέτρα, μολύβι, ψαλίδι, χαρτί

Ο
χάρτινος
Σεπτέμβρης
της
καρδιάς
μας.

Στην καρδιά του Σεπτέμβρη,
πού ξέμεινε η καρδιά;

Στον Σεπτέμβρη της,
η καρδιά ρίχνει τα φύλλα της.

Μέχρι πόση αλήθεια αντέχει ένας φυλλοβόλος κόσμος;

Καρφώθηκε η σκέψη μου στο χάρτινο, μέρες τώρα.
Φαντάσου, λέει, χάρτινους τοίχους με πέτρινα δάκρυα.

Σε πόση δόση αλήθειας σπάει αυτή η πέτρα;

Κοίτα λιγάκι καλύτερα. Ραγισμένα χαρτιά. Σκισμένες πέτρες. Φαγωμένα στις άκρες δάκρυα, δεν αξίζουν ούτε να τα μαζέψεις. Μαγκωμένα δάκρυα -αυτό είναι. Ο αέρας, μαντήλι, "ένα φτενό μαντήλι".

Παίζαμε μικρά "πέτρα, μολύβι, ψαλίδι, χαρτί"...
Το χαρτί πάντα έχανε κι εγώ επέμενα να το διαλέγω.
Ντυνόμουν χαρτί για ένα παιχνίδι.
Άλλοι με τις γροθιές τους, τα ψαλίδια, τις μουντζούρες τους.
Ας ήταν να χάσω.
Γιατί δεν δι'αλεγα την πέτρα; Να μπορώ να γίνω βράχος μεγαλώνοντας, βράχος ανίκητος.
Δε θυμάμαι τον κανόνα... το μολύβι γράφει το χαρτί;
Αλλάζουμε με τον καιρό τους κανόνες:
Το μολύβι να ξεσκίζει το χαρτί! Να το λιώνει! Έτσι κι αλλιώς λίγο γραφίτη παραπάνω θα στοιχίσει. Φτηνά τη βγάζει. Κι εσύ θα μου πεις τώρα, το χαρτί τυλίγει το μολύβι...

Έχεις δει ψυχή να τυλίγεται;

Ας παίξουμε...
Δεν είναι δύσκολο. Κλείνεις τα μάτια, κρατάς κρυμμένο το χέρι σου πίσω απ' την πλάτη.
Έεενα... Δύυυο... Τρία!
Δείξε μου το χέρι σου.
Εγώ κρατάω το χαρτί.

"Δωμάτιο με καθρέφτες", έλεγε.
Τι απέραντο κενό που με κοιτά κατάματα.

Παίζουμε λοιπόν; Φαίνεσαι να ξέρεις τους κανόνες...
Εσύ την πέτρα.
Εγώ την καρδιά.