σαν στάχτη από ηφαίστειο

"Γίναμε στάχτη της έλεγε
όμως με βλέπεις και σε βλέπω
και μένει ακόμα η αγάπη
που δεν μπορεί να γίνει στάχτη
και μένει ακόμα η αγάπη.

Είμαι η στάχτη σου του έλεγε
και είσαι η στάχτη μου
μα πού ανεβαίνουμε πού πάμε
κι όλο φυσάει κι όλο σε χάνω
ουά φοβιτσιάρα της φώναζε.

Πάψε τρελέ του έλεγε."

Από τη στάχτη του Γιώργη Παυλόπουλου...
Σαν στάχτη από ηφαίστειο...
μέσα απ' τη γη ως πάνω μας.
Καμιά φορά ως εκεί που "δεν είμαστε πια στη γη", εκεί που μένει μόνο η αγάπη να θυμίζει τα επίγεια...

"θα τραγουδάς όσο υπάρχει ένα τραγούδι"...

Νά τι κάνεις όταν νομίζεις πως θες να αφηγηθείς μια ιστορία
Ξεχνάς την ιστορία
κι αφήνεις τα δάχτυλά σου να κινηθούν πάνω στο ξεχασμένο σώμα της
Κι η κίνηση αυτή,
με το πρόσχημα μιας νότας που οδηγεί τα χέρια
ή ενός κελαϊδισμού που μένει πίσω από το άγγιγμα
Ίσως να άρχιζες όπως ένα παραμύθι
Θα φοβόσουν μάλλον το τέλος, το "ζήσαν αυτοί καλά..."
Ξεκινάς αυθόρμητα, όπως κάθε αρχή
Κι αν δεν είναι τώρα η "κατάλληλη" ώρα,
αυτό δε νομίζω πως το μαθαίνουμε ποτέ...
Το εγώ εύκολα φτιάχνεται
πάντα απευθύνεται στο εσύ
που δεν φτιάχνεται
Κλείνεται μόνο σε μια μουσική και περιμένει να το φανερώσεις με λέξεις...
Αλλά τα ίδια σου τα μέσα σε προδίδουν
όπως οι νότες τον μουσικό που θέλει να μιλήσει για εικόνες
ή οι λέξεις τον ποιητή που συνθέτει μουσική...
Ένα τραγούδι συνοδεύει την άνοιξη
Συνοδεύει τα χέρια μου
στην κίνηση που δείχνει
μόνο γωνιές της ιστορίας
που τελικά δε θα μάθω πως αρχίζει
κι ίσως να μη με νοιάζει

Όταν απλώνει η μέρα
μπορείς το μέτρημα της νύχτας;

Χάος. Θλίψη. Δυσσάρεστες γκριμάτσες. Ζαρωμένα πρόσωπα. Ζαρωμένες γκριμάτσες. Θλιμμένα πρόσωπα. Χάος. Δυσσάρεστη αλήθεια. Δυσβάσταχτη αλήθεια. Καμιά αλήθεια. Δύσθυμα βήματα. Βήματα στο κενό. Κενό βράδυ. Φορτία δυσβάσταχτα. Απουσία διαρκής. Διάρκεια στη μνήμη. "Τα λόγια των δακρύων". Δάκρυα στο τζάμι. Ζαρωμένα δάκρυα. Φορτωμένα τζάμια. Τζάμια βιτρίνες. Πρόσωπα βιτρίνες. Το λυπημένο μου πρόσωπο. Το λυπημένο σου χαμόγελο. Αλλά χαμόγελο. Χαμόγελο. Το δικό σου χαμόγελο.

...κι έτσι συνθέτεις όπως θέλεις τις λέξεις που πλανώνται στον αέρα...

...

"αρρήτων επέων πύλας εξευρείν"
Βακχυλίδης

Δυο μέρες να χιονίσει.
Ένα σμήνος πουλιών σε αποσπά απ' τη ζωή.
"Τα φτερά τους", σκέφτεσαι.
Το κρύο σήμερα προετοιμάζει το χιόνι.
Το κρύο χρόνια προετοιμάζει το χιόνι.
Κι οι άνθρωποι με αγώνες. Σε βάζουν στη ζωή.
"Τα φτερά μας", σκέφτεσαι.
Τις μέρες που η ανάσα αποτυπώνεται στον αέρα, καθένας έχει δίπλα του το σώμα που του λείπει.
Μια ανάσα αιωρούμενη μπροστά σου μες στο κρύο, είδες ποτέ τι μορφή παίρνει;

"Αν ένα πουλί μπορούσε να πει με ακρίβεια τι τραγουδάει, γιατί τραγουδάει και τι είναι αυτό που το κάνει να τραγουδάει, δεν θα τραγούδαγε."

Μία σημείωση του Πωλ Βαλερύ...
Μία σκέψη για καθετί που συνιστά ποίηση, έρωτα, ζωή...

Περισσότερο ο βιωμένος χρόνος, θα πείς, παρά ο χώρος.
Ακόμη και σ' εκείνες τις στιγμές που τις παγώνει ο νους και τις προβάλλει διαρκώς μπροστά μας, ο χρόνος περιέχει τον χώρο. Είναι το αμετάβλητο της όψης σου σε μια φωτογραφία του νου, που κρατά την κίνηση μέσα σου. Σε βλέπω πάντοτε να κινείσαι. Στον χρόνο, θα πω.
Η στιγμή σαν αποτύπωμα σε ρευστό έδαφος.
Η στιγμή που περιέχει τα λεπτά, τις ώρες, τις μέρες.
Κι όμως μονάχα μια στιγμή μένει να με κοιτά κατάματα όταν ψάχνω να αρχίσω την ιστορία μου. Κι αμέσως διαμελίζεται, σαν καθετί που αναιρεί το στιγμιαίο είναι του, περικλείοντας όλη την υπομονή, την αναμονή κι όλο τον πόνο. Κι όταν αυτός διαλύει τις εικόνες σου -για αυτές που με κρατούν τα βράδια λέω- σπασμένος στέκει ο ίδιος μέσα τους και τις ενώνει πάλι.
Μα για ποιόν πόνο λες;
Μες στο όνειρο μη μου μιλάς για αλήθειες.

Μια νύχτα σαν όλες.
Μα είδα το φεγγάρι να ξαποσταίνει στο δρόμο μου.
Τι τάχα περιμένω;

Τα σύννεφα στη θάλασσα
Κάτω απ' τη γη βρέχει
Ποτίζεται το χώμα απ' τα μέσα
Ψυχή που αναβρύζει
Δάκρυα στα χέρια που δουλεύουν τη γη
Δυο μάτια χωρούν έναν ουρανό