Όταν απλώνει η μέρα
μπορείς το μέτρημα της νύχτας;

Χάος. Θλίψη. Δυσσάρεστες γκριμάτσες. Ζαρωμένα πρόσωπα. Ζαρωμένες γκριμάτσες. Θλιμμένα πρόσωπα. Χάος. Δυσσάρεστη αλήθεια. Δυσβάσταχτη αλήθεια. Καμιά αλήθεια. Δύσθυμα βήματα. Βήματα στο κενό. Κενό βράδυ. Φορτία δυσβάσταχτα. Απουσία διαρκής. Διάρκεια στη μνήμη. "Τα λόγια των δακρύων". Δάκρυα στο τζάμι. Ζαρωμένα δάκρυα. Φορτωμένα τζάμια. Τζάμια βιτρίνες. Πρόσωπα βιτρίνες. Το λυπημένο μου πρόσωπο. Το λυπημένο σου χαμόγελο. Αλλά χαμόγελο. Χαμόγελο. Το δικό σου χαμόγελο.

...κι έτσι συνθέτεις όπως θέλεις τις λέξεις που πλανώνται στον αέρα...

...

"αρρήτων επέων πύλας εξευρείν"
Βακχυλίδης

Δυο μέρες να χιονίσει.
Ένα σμήνος πουλιών σε αποσπά απ' τη ζωή.
"Τα φτερά τους", σκέφτεσαι.
Το κρύο σήμερα προετοιμάζει το χιόνι.
Το κρύο χρόνια προετοιμάζει το χιόνι.
Κι οι άνθρωποι με αγώνες. Σε βάζουν στη ζωή.
"Τα φτερά μας", σκέφτεσαι.
Τις μέρες που η ανάσα αποτυπώνεται στον αέρα, καθένας έχει δίπλα του το σώμα που του λείπει.
Μια ανάσα αιωρούμενη μπροστά σου μες στο κρύο, είδες ποτέ τι μορφή παίρνει;

"Αν ένα πουλί μπορούσε να πει με ακρίβεια τι τραγουδάει, γιατί τραγουδάει και τι είναι αυτό που το κάνει να τραγουδάει, δεν θα τραγούδαγε."

Μία σημείωση του Πωλ Βαλερύ...
Μία σκέψη για καθετί που συνιστά ποίηση, έρωτα, ζωή...

Περισσότερο ο βιωμένος χρόνος, θα πείς, παρά ο χώρος.
Ακόμη και σ' εκείνες τις στιγμές που τις παγώνει ο νους και τις προβάλλει διαρκώς μπροστά μας, ο χρόνος περιέχει τον χώρο. Είναι το αμετάβλητο της όψης σου σε μια φωτογραφία του νου, που κρατά την κίνηση μέσα σου. Σε βλέπω πάντοτε να κινείσαι. Στον χρόνο, θα πω.
Η στιγμή σαν αποτύπωμα σε ρευστό έδαφος.
Η στιγμή που περιέχει τα λεπτά, τις ώρες, τις μέρες.
Κι όμως μονάχα μια στιγμή μένει να με κοιτά κατάματα όταν ψάχνω να αρχίσω την ιστορία μου. Κι αμέσως διαμελίζεται, σαν καθετί που αναιρεί το στιγμιαίο είναι του, περικλείοντας όλη την υπομονή, την αναμονή κι όλο τον πόνο. Κι όταν αυτός διαλύει τις εικόνες σου -για αυτές που με κρατούν τα βράδια λέω- σπασμένος στέκει ο ίδιος μέσα τους και τις ενώνει πάλι.
Μα για ποιόν πόνο λες;
Μες στο όνειρο μη μου μιλάς για αλήθειες.

Μια νύχτα σαν όλες.
Μα είδα το φεγγάρι να ξαποσταίνει στο δρόμο μου.
Τι τάχα περιμένω;

Τα σύννεφα στη θάλασσα
Κάτω απ' τη γη βρέχει
Ποτίζεται το χώμα απ' τα μέσα
Ψυχή που αναβρύζει
Δάκρυα στα χέρια που δουλεύουν τη γη
Δυο μάτια χωρούν έναν ουρανό

αντίστροφη πορεία υποσυνείδητα

Το πρωί πήγαινα αντίθετα στο δρόμο που περπατούσα στον ύπνο μου... Σύμφωνα με το όνειρο, λάθος προορισμός. Σύμφωνα με την πραγματικότητα, έτσι που τα κάναμε, ακόμη πιο λάθος προορισμός.

Με το φως γράφω. Με το σκοτάδι σβήνω ό, τι γράφω.
Σαν μια άλλη Πηνελόπη.
Κανένα χέρι να δέσει τρυφερά απ' τις άκρες τους τις λέξεις να τις κρατήσει όρθιες.
Γίνεται μια φωνή μόνη της να δίνει παράσταση, δίχως λέξεις;
Κανείς. Μόνο βιαστικοί άνθρωποι, φωτάκια δανεικά και λίγο ψωμί για το τραπέζι.
Για κείνα που σε αρπάζουν απ' τη μέση και σου κόβουν την ανάσα, που καιρός...
Όλα παραμερίζουν για μια λέξη,
όπως τα αστέρια για να φαίνεται το φεγγάρι πιο χάρτινο τα βράδια,
ή όπως οι βδομάδες για μια μέρα.
Οι λέξεις σβήνονται μία μία ή όλες μαζί, κεριά του καβάφη.
Και πώς να κοιτάξεις αυτές που χάθηκαν;
Προσμένουν έναν ποιητή να αναστηθούν. Η σιωπή δεν είναι θάνατος. Είναι παύση. Είναι συνέχεια. Είναι η συνέχεια αλλιώς...
Μια χάρτινη κούκλα κι ένα καραβάκι φορτωμένο βροχή. Φορτωμένα τα χέρια, πιο πολύ όσο πάει, ασπίδες και δόρατα.
Νυχτερινή βάρδια και πάλι. Τρίτη μέρα κι ο πυρετός καλά κρατεί. Κορμί άρρωστο παλεύει τη σιωπή.
Μετάφραση των άγραφων σελίδων. Η νύχτα ετοιμάζει το έδαφος να φανεί ο ποιητής. Να κάνει δικές του τις λέξεις. Να αποτρέψει κι εμένα απ' το σβήσιμό τους.