Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2009


Να ανεβαίνεις στην Καμάρα και να νομίζεις πως στο υψηλότερο σημείο της θα αγγίξεις τον ουρανό. Κι όταν το φτάνεις σαν να εξαφανίζεται το γεφύρι και η μόνη διέξοδος να είναι το πέταγμα πάνω απ'τον Πορταϊκό. Μα δεν σου έχει μείνει δύναμη τούτες τις μέρες και το χιόνι βαραίνει τα φτερά σου...

2 σχόλια:

  1. Ταξίδι. Όλα ένα ταξίδι. Η ζωή ένα ταξίδι.

    Η φωτογραφία πανέμορφη το ίδιο και το κείμενο.
    Καλό ξεκίνημα με το μπλοκ.

    Καλή Αντάμωση λοιπόν...

    Μας λείπετε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όχι, όχι. Μην βαραίνεις τα φτερά σου. Αν εκεί που είσαι τώρα δεν αγγίζεις τον ουρανό, τότε δε κοιτάς στη σωστή μεριά...

    Καλό ξεκίνημα, ξέχασα να σου πώ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή